جگر چون نافه‌ام خون گشت و كم زينم نمىيابد * جزاى آنكه با زلفت سخن از چنين خطا گفتم يكى ديگر از خصوصيّات شعر حافظ روانى و رسايى آن است كه هر كسى با زبان فارسى آشنا باشد شعر حافظ را مىفهمد . وقتى شما شعر حافظ را براى كسى كه هيچ سواد نداشته باشد بخوانيد ، راحت مىفهمد : پُرسشى دارم ز دانشمند مجلس بازپرس * توبه‌فرمايان چرا خود توبه كمتر مىكنند هيچ ايهامى و نكته‌اى كه پيچ و خمى در آن باشد مشاهده نمىشود . نو ماندن زبان غزل بقول يكى از ادبا و نويسندگان معاصر مديون حافظ است و همين هم درست است يعنى امروز شيواترين غزل ما آن غزلى است كه شباهتى به حافظ مىرساند : نمىگويم اگر كسى درست نسخهء حافظ را تقليد كند اين بهترين غزل خواهد بود ، نه زبان و تحوّل سبكها و پيشرفت شعر يقينا ما را به جاهاى جديدى رسانده و حق هم همين است ، امّا در همين غزل ناب پيشرفته امروز آنجايى كه شباهتى به حافظ و زبان حافظ در آن هست انسان احساس شنوايى مىكند . خصوصيّت ديگر به كار بردن معانى رمزى و كنايى است كه هيچ شكى درش نيست